Het zal wel aan mezelf liggen maar ik ben dat kampioenschap nu al zat. Een overwinning van Oranje en iedereen verkeert in een euforische en enigszins psychotische stemming. Nog nooit ben ik zo vaak door voor mij volstrekte onbekenden met flinke kracht op mijn schouder geslagen, loopt mijn buurman met een steekwagentje met kratten bier door mijn voortuin en brengt de bezorger van de avondkrant deze in de ochtend. Een andere buurman ziet voor het eerst in jaren af van zijn wekelijkse scheurpartij op de Duitse autobahn en zijn vrouw laat haar hond op leeftijd uit in een wandelwagen zodat het sneller gaat. Het alledaagse is danig in de war en het valt niemand op. Vanochtend onderweg naar Denekamp, uiteraard niet met het openbaar vervoer, tankte ik in het dorpje Deurningen (onder de rook van Oldenzaal) bij de plaatselijke petroleumboer. Uitgedost geheel in het oranje vulde hij uitbundig lachend de tank van mijn auto, onderwijl schalde uit twee krakkemikkige speakers het bij de oranjefans bekende afzichtelijke liederen 'en we gaan nog niet huis en oranje boven'. Zachtjes zing ik mee in de hoop een van allen te zijn, want je weet het maar nooit, de oranjefan lijkt mij dezer dagen volstrekt onbetrouwbaar. Enige blijk van afkeuring kan verkeerd vallen en voor je het weet wordt je op de mestkar door het dorp gereden en op de brink aan de pomp vastgeklonken. Giovanni Christiaan van Bronckhorst, de uitblinker in de wedstrijd tegen Italië komt volgens de veerman van het pontje Brummen naar Bronkhorst of andersom, oorspronkelijk uit Bronkhorst, volgens inwoners van dit Anton Pieck stadje de kleinste stad van Nederland. Wat overigens onjuist is, want Staverden op de Veluwe is nog kleiner en heeft ook stadsrechten, verkregen in 1298. Ik kwam hierop omdat ik vanochtend in de trein naar Zwolle bladerde in de biografie van de grote voetballer Klaar van Staverden, volgens boswachter van Tuinte uit Staverden, kwam deze van Staverden niet uit Staverden maar was hij in 1858 geboren op Urk. Van Staverden wilde niet in het Nederlands elftal spelen en ik geef hem gezien de huidige staat van het land geen ongelijk. Ik zit op een kleine stoel in het café 'De Vrolijke Frans' in het buurtschap Broek (gemeente Brummen). Het is vrijdagavond, het café is afgeladen vol met in de oranje kleur gestoken supporters van Nederland. De kastelein, in tegenstelling tot de naam van het café, een korzelige vijftiger, tapt met duidelijke tegenzin en weigert vooralsnog de televisie aan te zetten, het is nog te vroeg. In verwondering over hoe het toegaat in het kleine café , drink ik mijn eerste biertje en krijg van een aantrekkelijke dame een oranje petje. De televisie gaat onder luid gejoel aan, het eerste doelpunt voor Nederland valt en een onbeschrijfelijke chaos is het gevolg. Mannen boven op stoelen, vrouwen op de grond en andersom, zelfs de korzelige kastelein doet mee, houdt zijn hoofd onder de bierkraan en joelt. Voor het eerst hoop ik dat Nederland wint.