Vannacht of is het vanochtend, wederom hopeloos vroeg wakker geworden, veel te wakker ben ik dan en weet uit ervaring dat een poging om verder te slapen geen zin heeft. Meestal breng ik het resterende deel van de nacht door met lezen, momenteel 'Beleg ondergronds' van John Verbiesum, niet bepaald een vrolijk boek. Sinds een aantal jaren slaap ik om het ontstane tekort van de nacht op te vangen op wisselende momenten overdag, ook als ik in de bibliotheek ben. In de archiefruimte heb ik een gerieflijk bankje, niemand komt daar en de stilte is aangenaam. Ik heb geen idee hoe de bewaking zal reageren als men mij slapend aantreft, ik weet dat ze, met walkie talkie, om de twee uur een ronde door de bibliotheek lopen. Ik vraag me af of ik naar een school reünie zal gaan, veel aanleiding is er welbeschouwd niet met mijn stotterende opleiding. Ik denk dat ik niet ga, ben eigenlijk ook niet geïnteresseerd hoe het een ieder is vergaan en vind het vervelend om daar ook mijn verhaal te moeten vertellen. Het wordt zo terugkijkerig, met veel ach en wee, goh dat had ik nooit gedacht en wat doe jij nu...... Gewoonlijk zal het gaan over de bereikte maatschappelijke betekenis van een ieder, of er kinderen zijn en ben jij ook al gescheiden!!!!